1. Załadowanie BIOSów urządzeń – zanim BIOS wykona swój kod, uruchamia znalezione BIOSy innych urządzeń zainstalowanych w komputerze.
2. Przeprowadzanie po włączeniu komputera testów systemu (tzw. test POST – Post On Self Test) – sprawdzenie poprawności funkcjonowania podstawowych urządzeń systemu i danych zapisanych w CMOSie.
3. Zabezpieczenie komputera – większość BIOSów ma możliwość zabezpieczenia dostępu do obszaru MBR (Master Boot Record) dysków twardych, żeby nie dostał tam się wirus. Można też zabezpieczyć dostęp do komputera za pomocą hasła, o które system pyta się po uruchomieniu komputera.
4. Programowanie układów programowalnych – zainicjowanie niektórych (sprzętowych) komponentów systemu i umożliwienie im dalszej pracy. Takim komponentem jest np. sterownik DMA.
5. Inicjalizacja struktur systemowych w pamięci – przede wszystkim inicjalizacja tablicy wektora przerwań, umiejscowienie procedur przerwań w pamięci i wpisanie danych do BDA (Bios Data Area).
6. Przydział zasobów systemowych (funkcja dostępna na płytach z technologi ˛a PCI (Peripheral Component Interconnect) i PNP (Plug&Play)) – BIOS przydziela zasoby, takie, jak adresy I/O (Input/Output), numery przerwań IRQ (Interrupt Request Line) i kanały DMA (Direct Memory Access), zainstalowanym urządzeniom.
7. Umożliwienie użytkownikowi konfiguracji sprzętu – użytkownik komputera ma możliwość podczas uruchamianie komputera wejść do programu SETUP i zmienić niektóre ustawienia sprzętu.
8. Załadowanie systemu operacyjnego – tzw. IPL (Initial Program Load).
9. Zarządzanie energią (power management) – po pewnym okresie nieaktywności, BIOS wyłącza niektóre komponenty systemu w celu minimalizacji zużycia energii.
10. Pośredniczenie pomiędzy zainstalowanym sprzętem a systemem operacyjnym – BIOS jest platformą stanowiącą interfejs do zainstalowanego sprzętu, umożliwiającą komunikację pomiędzy programami a sprzętem (głównie dzięki mechanizmowi przerwań).